www.go2writer.com

โลกสวย

ฉันยังคงอยู่ในโลกที่แสนสวย
ผู้คนช่วยยิ้มแย้มแจ่มใส
ต่างมีมิตรจิตมิตรใจ
พึ่งพากันไปในทุกวัน

คนทั้งหลายอารีต่อกันมาก
แม้ลำบากร่วมแรงแข็งขัน
ต่อต้องเจอปัญหาสารพัน
ร่วมกันบากบั่นสามัคคี

ไม่คิดร้ายไม่ทำลายไม่คายหยาบ
อภัยตราบบาปสิ้นจากถิ่นศรี
สำนึกรู้คุณงามความดี
ไร้ทิฐีที่มีต่อกันมา

มุ่งรุดไปสู่ทางเรืองโรจน์
ไม่ขึ้นโกรธโมโหง่ายคล้ายยักษา
นิ่งฟังกังวานใจใครใครว่า
มีน้ำตาหรือไรให้ช่วยซับ

ฉันยังอยู่ในโลกที่สวยสุด
ถึงมนุษย์มาดียิ่งเกินสิ่งสรรพ
แม้จะรู้ว่าดวงเดือนแรมเลือนลับ
ฉันก็ยังจะนั่งนับดวงดารา ฯ

-กลิ้งโคลงแก้มขาว-